Maria Timuc vibreaza de dragoste ca o creanga de visin crescut pe mal de rau. Scrie cu pana imprumutata de la o lebada neagra desore tristeti care se petrec doar in visul alb al zapezilor intrate-n colind:
<<Dumnezeu ca un lord
isi rasuceste cuvintele in sus si-n jos si asteapta cu mine frumos
trenul…>
Sub fruntea ei Timpul se schimba-n Cantec. Fanus Neagu






